Κοινωνικοπολιτικό σχόλιο της Πολιτιστικής Αριστεράς, για την περίοδο μετά τη λήξη της Συμφωνίας του Λουξεμβούργου, της 21ης Ιουνίου.

Η 21η Ιουνίου πρέπει να καταγραφεί ως ημέρα μνήμης. Είναι αναγκαίο να καταγραφεί ως ημέρα η οποία θα μας αναθιβάλει, πως τα λάθη του παρελθόντος δεν θα πρέπει να επαναληφθούν. Η 21η Ιουνίου πρέπει να αφιερωθεί σε όλους τους πολίτες των χωρών που τους χτύπησε βάναυσα η παγκόσμια κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, και όχι ως μια ημέρα επιτυχίας για την ελληνική πολιτεία, όσο και ήταν τέτοια. Είναι αναγκαίο να αφιερωθεί σε όλους τους πολίτες που αντέδρασαν με αιτία, και που έμπρακτα έδωσαν τη στήριξή τους στην πολιτεία, εκφράζοντας συμμετοχή και ευθύνη επίσης. Ευθύνη, που το μέγεθός της ή η έλλειψή της, ορίζει και το μέγεθος της καταστροφής που έχει ήδη γίνει.

Δόθηκε λυσσαλέα μάχη, έπονται και άλλες, όπως ορθά ειπώθηκε. Αυτή η μάχη, κερδήθηκε με αξιοσύνη, έργο και αξιοπρέπεια, αλλά και με μεγάλο κόστος για τον ελληνικό λαό και με συγκρούσεις στο εσωτερικό και εξωτερικό κυβερνητικό περιβάλλον, με προεκτάσεις στις συνοχές, στις διασπάσεις και στις συσπειρώσεις της Αριστεράς στην Ελλάδα, με αξιέπαινες και αξιοπρεπείς αποχωρήσεις συντρόφων, σε κλίμα σφοδρών διαφωνιών των ανθρώπων μιας Αριστεράς που μόνο επί της ουσίας μπορεί να διαφωνήσει, το έχει αποδείξει άλλωστε και μόνο η ουσία επίσης μπορεί να την ενώσει.

Η Αριστερά αυτή, όσο περίεργο και να φαίνεται (στα εταιριοποιημένα και συντηρητικά κόμματα της Ευρώπης), στα φωτεινά της βάθη είναι σύσσωμη και από διαφορετικούς προμαχώνες, πολλές φορές, πάλεψε και παλεύει, κόντρα στη συντηρητική και νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή πολιτική, που προτείνει λιτότητα, για την αύξηση των κερδών των αγορών, εφόσον οι παραγωγικότητες, οι τάσεις αυτών και ο καταναλωτισμός, δεν αρκούν για να σηκώσουν τις πολιτικές κατακρεούργησης ή κατακρήμνισης των λαών και τις πολιτικές που στόχο έχουν την επιβίωση των διεθνών συμφερόντων.

Ορισμένοι, που εξ αρχής λοιδόρησαν την όλη την προσπάθεια και το επιχείρημα (και όχι το εγχείρημα), που μίλησαν για παρενθέσεις -στις οποίες εγκλωβίστηκαν οι ίδιοι- και που είπαν τόσα ψεύδη στην κάθε επιτυχία, όσα και τα κοντά ποδάρια μιας σαρανταποδαρούσας, δεν θα αργήσει η στιγμή που θα δουν πως η βιασύνη τους να κρίνουν, η υστεροβουλία, η δίψα για εξουσία και σε περιπτώσεις ο δόλος, θα τους εκθέσει κι άλλο στο άμεσο μέλλον, μάλιστα περισσότερο, όσο η καθημερινότητα του ελληνικού λαού και η οικονομία θα καλυτερεύει.

Υπάρχει πολλή δυστυχία και μια ελπίδα σε όλο αυτό. Η ελπίδα γεννάται από το γεγονός ότι μια σκεπτόμενη Αριστερή προοδευτική κυβέρνηση κατάφερε να διαπραγματευτεί και να αντεπεξέλθει πολιτικά, αποδεικνύοντας πως δεν στέκεται στα λόγια, αλλά πράττει, ενεργεί και διαφωνεί επί της ουσίας, εντός πλαισίου. Το εντός “πλαισίου” είναι όλη η παγίδα! Το πλαίσιο είναι σαθρό και καταρρέει όπως οι πάγοι στο Βόρειο Πόλο, λόγω του φαινομένου του Θερμοκηπίου. Το παρακάτω ερώτημα αν και ρητορικό, έχει πρακτικές εφαρμογές και εκφράσεις. Πόσο νερό θα πρέπει να χυθεί μέσα σε ένα ποτήρι με κρασί, για να εξακολουθεί να λέγεται κρασί το περιεχόμενό του;

Αυτοί οι οποίοι έζησαν τον βιασμό του νεοφιλελευθερισμού, στηρίζοντας με τις περιουσίες τους, με αίμα και με ιδρώτα τη χώρα, ευχόμαστε να είναι και οι πρώτοι που θα στηρίξουν και πάλι τον τόπο, αναδεικνύοντας με την εμπιστοσύνη τους, κατά τη στιγμή της απόφασης, αυτήν την κυβέρνηση που θα βελτιστοποιήσει τη ζωή και την καθημερινότητά τους. Αλλά τί κρασί θα θα πιούν οι πολίτες στο τέλος, αυτό μένει να το δούμε;

Οι πολίτες, θα θυμούνται και γνωρίζουν ποιοι ευθύνονται για το άδειασμα των ταμείων, το PSI, τα ψευδή στοιχεία, το ξεπούλημα των πόρων, την καταστροφή του συστήματος υγείας, την ανεργία, την κατάρρευση των δήμων, του παραγωγικού ιστού της χώρας και τη διάλυση των ζωτικών κοινωνικών δομών, από την οικογένεια και τη γειτονιά έως την εξωτερική πολιτική. Θα πρέπει να είμαστε βέβαιοι πως οι πολίτες που γνωρίζουν και που τελικά δεν ξεγελάστηκαν, αποτελούν την πλειοψηφία και το κεντρικό παραγωγικό δυναμικό της χώρας.

Οι πολίτες, δεν θα πρέπει ξεγελαστούν και πάλι, γιατί όλος αυτός ο κόσμος γνωρίζει τις αλλαγές που συντελούνται και τα οφέλη που δημιουργούν αυτές οι αλλαγές. Ο κόσμος αυτός θα κάνει το παν για να προστατεύσει την ύπαρξή του, την κοινωνική σταθερότητα και να κερδίσει εκ νέου, ό,τι έχασε τα τελευταία οκτώ χρόνια, και που σταθερά θα αρχίσει να λαμβάνει, όπως ανακοινώθηκε πως είναι προγραμματισμένο.

Αυτός ο αγώνας όμως, πέρα από παρακαταθήκη για τον τόπο και τον λαό, είναι και η απόδειξη πως η επιλογή του λαού να αναδείξει τη σημερινή κυβερνητική κοινοπραξία των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, ως πολιτική λύση, αποτέλεσε την ώριμη επιλογή του και απόφαση, μετά από σαράντα χρόνια δίπολου εμπαιγμού, από τις κυβερνήσεις του παρελθόντος. Είναι ολοφάνερο πια, πως από τις κοινωνίες και από το λαό ξεκινούν προς τα πάνω οι νέες και διαφορετικές διεργασίες συγκρότησης και συσπείρωσης των κοινωνικών συνόλων, όπως έγινε στις δυο προηγούμενες αναμετρήσεις.

Η σύγχρονη Προοδευτική Αριστερά (και ιστορικά), πάντα δημιουργούσε το διάλογο και συσπείρωνε τον κόσμο της και τα σύνολα, ακόμη και μετά από μεγάλες διαλύσεις, διαμάχες και διχόνοιες. Σήμερα η δεδομένη κατάσταση αλλάζει. Το μνημονιακό δίλημμα δεν υπάρχει πια, αλλά παραμένουν τα τραγικά αποτελέσματα της λιτότητας, τα οποία και θα μας ακολουθούν για καιρό. Θα πρέπει να δεχθούμε, πως από τη στιγμή που δεν επήλθε ολοκληρωτική ρήξη με σύσσωμο το τραπεζικό και το πολιτικό σύστημα των ευρωπαϊκών χωρών, σίγουρα τα πεπραγμένα ως αποτέλεσμα ήταν τα καλύτερα, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πρακτικά πιο συμφέροντα και τελικά βιώσιμα. Αν δεχτούμε πως δεν υπάρχει ήττα και πως έχουμε μάχες να δώσουμε, αυτό από μόνο του δεν αφήνει χώρο για πανηγυρισμούς, μόνο για στόχους και έργο.

Άρα ο επόμενος στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από το παρόν. Όχι η επόμενη ημέρα… το παρόν. Η πολιτική ηγεσία, οι πολιτικές αυτές δυνάμεις και η πολιτική που θα απαγκιστρωθεί από το αφήγημα της πολιτικής της “Ελπίδας” και θα περάσει στην πολιτική του παρόντος θα μακροημερεύσει.

Σε αντιπαράθεση, οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις κατά το παρελθόν, στοχεύοντας στην “έξοδο από τα μνημόνια” φώναζαν το κλασικό, “Ένα άλογο, ένα άλογο, το βασίλειό μου για ένα άλογο”, όπως ο Ριχάρδος ο Τρίτος στο ομώνυμο έργο του Σαίξπηρ, όταν βρέθηκε παγιδευμένος στο πεδίο της μάχης. Υπάρχει βέβαια μια ειδοποιός διαφορά. O Ριχάρδος ο Τρίτος είναι αντι-ήρωας, προσωπικότητα δηλαδή που παρουσιάζει μεταβλητή, αυτοδύναμη και εξελικτική συμπεριφορά, άρα είναι αυτός που κανένας νεοφιλελεύθερος πολιτικός διαχειριστής, δεν θα αποτολμούσε να γίνει, στο φόβο της ανακοίνωσης “ο Βασιλιάς πέθανε, Ζήτω ο Βασιλιάς”.

Σε αντίθεση, τις ωσμώσεις, την αγάπη για πρόοδο και εξέλιξη, τη διαφορετικότητα και την αποδοχή όμως και τους αγώνες της η Αριστερά τους έχει κάνει τραγούδια και έργα. Βρισκόμαστε σε μια τέτοια στιγμή, η οποία -είναι εμφανές- δεν στέκεται στους όρους ανάπτυξη ή ανάγκη, αλλά τους ξεπερνά. Ξεπερνά και την έννοια της ελπίδας, εκεί που το “θα” γίνεται “να”, για να ολοκληρωθεί αυτή ως ανάταση. Ανάταση του ανθρώπου, της πολιτείας και του πολιτισμού. Η ευθύνη των μελών της κυβέρνησης παραμένει μεγάλη.

Ο τόπος διψά για παραγωγή, αποζητά τις συνεργασίες, θέλει να είναι μέρος των παγκόσμιων εξελίξεων. Σήμερα, ο πολίτης είναι αυτός ο οποίος αποζητά όλα τα παραπάνω και είναι ικανός να προσφέρει έργο, να χαρίσει την αποδοχή και την κατανόηση, αλλά κυρίως τη ζωντανή απόδειξη πως οι μελλοντικές επιλογές του θα είναι απογυμνωμένες από ψευτοδιλήμματα και υποσχέσεις, γιατί αυτά δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν την καθημερινότητά του, η οποία διαφαίνεται να αρχίζει να διέπεται από πιο συμπαγείς και ενδιαφέροντες αναπτυξιακούς όρους και κανόνες ζωής.

Η Ελλάδα σήμερα είναι μια νέα χώρα, έτοιμη να παράξει και να γευτεί τους καρπούς, που της στέρησαν ο άκρατος φθόνος, η λαγνεία του κέρδους και ο δόλος αυτών που προσπάθησαν να καταστρέψουν τη χώρα, για το προσωπικό τους όφελός, αλλά δεν το κατάφεραν. Ο λαός όταν θέλει, μπορεί. Τότε… αγαπά, όταν αγαπά… αισθάνεται και όταν αισθάνεται… σκέφτεται!